غزل رقص

قلم اينك به تمناي تو در رقص آمد
اين چه ني بود كه با ناي تو در رقص آمد
اين چه ني بود كه بر صفحه به جز «لا» ننوشت
تا كه بر كرسي «الا» ي تو در رقص آمد
قلم است اين به كفم شعله  ي آتش شده است
يا به دستم يد بيضاي تو در رقص آمد
شعله ي طور بيفروز كه ره تاريك است
نغمه اي سر كن موساي تو در رقص آمد
شبنمي هستم همسايه ي خورشيدم كن
با همان جذبه كه عيساي تو در رقص آمد
مستي ام سلسله ي هستي ام از پاي گسست
تا كه در سلسله ميناي تو در رقص آمد
تشنه ام ساقي لب تشنه! بياور جامي
سرخوش آنكس كه به صهباي تو در رقص آمد
موج در موج فرات از هيجان كف مي زد
تا كه در علقمه سقاي تو در رقص آمد
قلم از پاي فتاده ست و به سر مي گردد
ساقي تشنه لب از علقمه برمي گردد
ساقي تشنه لب از علقمه سرمست آمد
آنچنان دست بيفشاند كه بي دست آمد
آب آتش شد و در حسرت لبهاي تو سوخت
لب آب از عطش حل معماي تو سوخت
كفي از آب گرفتي و به آن لب نزدي
چه در آن آينه ديدي كه سراپاي تو سوخت
«يك فروغ رخ ساقي است كه در جام افتاد
صوفي از خنده ي مي در طمع خام افتاد»
صوفي خام توام در طمع جام توام
هر كه سرمست تو شد نيك سرانجام افتاد
ساقي تشنه لبانيد و جهان مست شماست
گرچه بي دست، زمام دو جهان دست شماست