|
اين شعرها ديگر براي هيچ كس نيست نه! در دلم انگار جاي هيچ كس نيست آنقدر تنهايم كه حتي دردهايم ديگر شبيهِ دردهاي هيچ كس نيست حتي نفسهاي مرا از من گرفتند من مردهام در من هواي هيچ كس نيست دنياي مرموزيست ما بايد بدانيم كه هيچكس اينجا براي هيچكس نيست بايد خدا هم با خودش روراست باشد وقتي كه ميداند خداي هيچكس نيست من ميروم هر چند ميدانم كه ديگر پشت سرم حتي دعاي هيچكس نيست + نوشته شده توسط مریم در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388 و ساعت
12:28 |
در ميگشايد و باز ميگردد تا با لبخندي بگويد ـ ببخشيد كلماتم اشتباهاً اينجا جا مانده و ميرود تا بفهمم آن لبخند و آن «دوستت دارم» براي من نبود + نوشته شده توسط مریم در شنبه بیست و دوم فروردین 1388 و ساعت
9:50 |
گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟ شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟ پر میزند دلم به هوای غزل، ولی گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟ گیرم به فال نیک بگیرم بهار را چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟ تقویم چارفصل دلم را ورق زدم آن برگهای سبزِِ سرآغاز سال کو؟ رفتیم و پرسش دل ما بیجواب ماند حال سؤال و حوصلهی قیل و قال کو؟ + نوشته شده توسط مریم در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 و ساعت
10:21 |
از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب + نوشته شده توسط مریم در شنبه دوازدهم بهمن 1387 و ساعت
16:17 |
قلم اينك به تمناي تو در رقص آمد اين چه ني بود كه با ناي تو در رقص آمد اين چه ني بود كه بر صفحه به جز «لا» ننوشت تا كه بر كرسي «الا» ي تو در رقص آمد قلم است اين به كفم شعله ي آتش شده است يا به دستم يد بيضاي تو در رقص آمد شعله ي طور بيفروز كه ره تاريك است نغمه اي سر كن موساي تو در رقص آمد شبنمي هستم همسايه ي خورشيدم كن با همان جذبه كه عيساي تو در رقص آمد مستي ام سلسله ي هستي ام از پاي گسست تا كه در سلسله ميناي تو در رقص آمد تشنه ام ساقي لب تشنه! بياور جامي سرخوش آنكس كه به صهباي تو در رقص آمد موج در موج فرات از هيجان كف مي زد تا كه در علقمه سقاي تو در رقص آمد قلم از پاي فتاده ست و به سر مي گردد ساقي تشنه لب از علقمه برمي گردد ساقي تشنه لب از علقمه سرمست آمد آنچنان دست بيفشاند كه بي دست آمد آب آتش شد و در حسرت لبهاي تو سوخت لب آب از عطش حل معماي تو سوخت كفي از آب گرفتي و به آن لب نزدي چه در آن آينه ديدي كه سراپاي تو سوخت «يك فروغ رخ ساقي است كه در جام افتاد صوفي از خنده ي مي در طمع خام افتاد» صوفي خام توام در طمع جام توام هر كه سرمست تو شد نيك سرانجام افتاد ساقي تشنه لبانيد و جهان مست شماست گرچه بي دست، زمام دو جهان دست شماست + نوشته شده توسط مریم در دوشنبه شانزدهم دی 1387 و ساعت
17:40 |
رفتار من عادی است اما نمی دانم چرا این روزها از دوستان و آشنایان هرکس مرا می بیند از دور می گوید : این روزها انگار حال و هوای دیگری داری! اما من مثل هر روزم با آن نشانیهای ساده و با همان امضا ، همان نام و با همان رفتار معمولی مثل همیشه ساکت و آرام این روزها تنها حس می کنم گاهی کمی گنگم گاهی کمی گیجم حس می کنم از روزهای پیش قدری بیشتر این روزها را دوست دارم گاهی - از تو چه پنهان - با سنگها آواز می خوانم و قدر بعضی لحظه ها را خوبی می دانم این روزها گاهی از روز و ماه و سال ، از تقویم از روزنامه بی خبر هستم حس می کنم گاهی کمی کمتر گاهی شدیدا بیشتر هستم حتی اگر می شد بگویم این روزها گاهی خدا را هم یک جور دیگر می پرستم از جمله دیشب هم دیگر تر از شبهای بی رحمانه دیگر بود : من کاملا تعطیل بودم اول نشستم خوب جورابهایم را اتو کردم تنها - حدود هفت فرسخ - در اتاقم راه رفتم با کفشهایم گفتگو کردم و بعد از آن هم رفتم تمام نامه ها را زیر و رو کردم و سطر سطر نامه ها را دنبال آن افسانه ی موهوم دنبال آن مجهول گشتم چیزی ندیدم تنها یکی از نامه هایم بوی غریب و مبهمی می داد انگار از لابه لای کاغذ تا خورده ی نامه بوی تمام یاسهای آسمانی احساس می شد دیشب دوباره بی تاب در بین درختان تاب خوردم از نردبان ابرها تا آسمان رفتم در آسمان گشتم و جیبهایم را از پاره های ابر پر کردم جای شما خالی ! یک لقمه از حجم سفید ابرهای تُرد یک پاره از مهتاب خوردم دیشب پس از سی سال فهمیدم که رنگ چشمانم کمی میشی است و بر خلاف سالها پیش رنگ بنفش و اروغوانی را از رنگ آبی دوست تر دارم دیشب برای اولین بار دیدم که نام کوچکم دیگر چندان بزرگ و هیبت آور نیست این روزها دیگر تعداد موهای سفیدم را نمی دانم گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک یک روز کامل جشن می گیرم گاهی صد بار دیر یک وز می میرم حتی یک شاخه از محبوبه های شب یک غنچه مریم هم برای مردنم کافی است گاهی نگاهم در تمام روز با عابران ناشناس شهر احساس گنگ آشنایی می کند گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم را آهنگ یک موسیقی غمگین هوایی می کند اما غیر از همین حس ها که گفتم و غیر از این رفتار معمولی و غیر از این حال و هوای ساده و عادی حال و هوای دیگری در دل ندارم رفتار من عادی است + نوشته شده توسط مریم در چهارشنبه هشتم آبان 1387 و ساعت
15:42 |
باید که شیوهی سخنم را عوض کنم + نوشته شده توسط مریم در چهارشنبه ششم شهریور 1387 و ساعت
21:48 |
سلام وبلاگم 
سلام دوستای من چقدر رو وبلاگم گرد غریبی نشسته دلم براش تنگ شده بود شاید اگه تولدم نبود حالا حالاها نمی اومدم سراغش اینقدر وبلاگم و یادم رفته بود که تولد ۲ سالگی شو یادم رفت بیام بهش تبریک بگم . چه بد!!!! عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟ بهم سر بزنین خوشحال میشم من دیر به دیر میام نزارین وبلاگم احساس غربت کنه فدای همتون
+ نوشته شده توسط مریم در جمعه بیست و پنجم مرداد 1387 و ساعت
9:42 |
خدا كسب و كار من است
او را میخرم و به بهای تبسمی ژرف
كه بر لبانتان مینشانم، به شما میفروشم
و اينچنين است كه هميشه سود میكنم
عشق مخاطب خاصی ندارد
فقط دلی سرشار از عشق داشته باش
عشق باید خاصیت تو باشد
عشق ربطی به رابطه ندارد
عشق به رایحه ی گل می ماند
برای گل تفاوتی نمی کند که
کسی رایحه اش را استشمام کند یا نکند
حتی در دورترین و متروکترین نقاط جهان نیز
گل هائی خوش رنگ و خوش بو می رویند
آنها بی آنکه منتظر نگاهی باشند شکوفا می شوند
. گل ها برای رنگ و بوی خود از کسی توقعی ندارند.
خاصیت گل آن است که خوش ببوید
و رنگ های بدیع خود را در آفتاب پهن کند
همچون گل باش در دوست داشتن
گل ها نگران این نیستند که مبادا دیده نشوند
آنها مسرور شکوفائی و رایحه خویشتن اند
عشق باید خاصیت تو باشد
عاشق باش
چیزی نخواهد گذشت که عین عشق خواهی شد
و این لحظه ای ست که
قطره به دریا می رسد و دریا می شود
+ نوشته شده توسط مریم در دوشنبه نهم اردیبهشت 1387 و ساعت
17:17 |
خداوندا به من توفيقي ده که فقط يک روز بنده مخلص تو باشم که مي دانم حتي ساعتي اين چنين بودن بس دشوار است.
خدايا سينه ام را چنان بگشاي که درد هاي تمام عالم را در آن جاي دهم. حتي درد محکوم شدن به گناه هاي ناکرده ام را. خدايا مي دانم که نادانم به ذره اي از علم بيکرانت دانايم کن. بارالها زبانم در ستايش تو قاصر است به من زباني عطا کن تا گوشه اي اندک از رحمت بيکرانت را سپاس گويم. خداوندا راه گم کرده ام ، هدايتم کن. خدايا قلبم را از تمام کينه ها پاک کن که غير از تو کسي را بر اين کار قادر نيست. خداوندا به من صبري ده که بر سيلي دشمنان بخندم و با خنجرهاي دوستان به رقص آيم. خدايا شرکم را به يکتاييت ، ضعفم را به قدرتت، جهلم را به علمت، حماقتم را به حکمتت، گناهانم را به رحمتت، عصيانم را به عزتت، تيرگي دلم را به نورت، بي حرمتي هايم را به قداستت، تنگ دستي و بخلم را به کرمت و ناسپاسي ام را به لطفت ببخش. خدايا به خير و شر خود آگاه نيستم به علمت و به رحمتت هر آنچه خير من در آن است بر من فرو فرست و هر آنچه شري براي من در آن است از من دور گردان. خدايا به من يقيني ده که جز تو در هستي هيچ چيز نبينم. خدايا به من دلي ده که جز مهر تو در آن هيچ مهري را راه نباشد. خدايا به من قلبي ده که دوست داشته باشم هر آنچه آفريده توست. خدايا به من زباني ده که جز بر حمد تو گويا نگردد. خدايا هر آنچه دارم از آن توست پس آنچه خير من است بر زبانم جاري کن تا از تو تمنايش کنم که خود بسيار نادانم. خدايا خواسته هايم بسيارند ولي هيچ چيز در قبال آنها ندارم. پس تو از مخزن بي انتهاي کرمت آنها را به من عطا کن. خداوندا با تمام آنچه تو به من عطا کردي مي خوانمت پس دعايم را اجابت فرما....... + نوشته شده توسط مریم در شنبه هفدهم فروردین 1387 و ساعت
17:45 |
|
طراح قالب
|
